Facebook မှကိုအောင်ဟိန်းတင်သောnote တစ်ခုကို ကြိူက်လို.. ပြန် လည်ဖေါ်ပြခြင်းဖြစ်ပါသည်..
အမြဲတမ်းဒီစကားလေးတွေအမှတ်ရနေနိုင်အောင်ပါ..

မှတ်မှတ်သားသား ပြောစကား ၂၀၀၇ ခုနှစ်မှာ SU 1 မှာ ဆရာကြီး ဦးသစ်လွင်က ယူကေက သူ့ရဲ့ ဆရာဝန်ဘဝကို ပြန်ပြောင်းပြောလို့့ စာသင်ရင်း ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ‘ငါအခန်းနံရံတွေ ဆေးသုတ်ထားတယ်ကွ..ဒါပေမယ့် ဟိုနားက ဆေးကွက်တဲ့နေရာကို အရင်မြင်မှာပဲကွ..နံရံတစ်ခုလုံး​ဆေးသုတ်ထားတာတော့မြင်မှာမဟုတ်ဘူး’ တဲ့။ ဆရာဦးအောင်ကြီး ရဲ့စာအုပ်ထဲမှာ ‘ကျနော်တို့က အပြစ်ကို ထောက်တဲ့နေရာသိပ်ကျွမ်းတယ်။ ဘယ်လိုပြင်ရင် ကောင်းမလဲဆိုတာကျ ဆွံ့အသွားကြတယ်။’. ဆရာကြီး ဦးဖေသက်ခင် ကလေးဆေးပညာ ပါမောက္ခဘဝ ကလေးဆောင်(၁)မှာ နိုက်ရီပို့တင်တော့ ‘လူကြီးဆိုတာ မဟုတ်တာလုပ်ရင် မှတ်ထားရတယ်ကွ..ကိုယ့်အလှည့်ကြသ​ူ့လိုမလုပ်နဲ့…ကောင်းတာလုပ်ရင​်လည်း မှတ်ထားရတယ်ကွ..ကိုယ့်အလှည့်ကျ.​သူ့လို..သူ့ထက်ကောင်းအောင် လုပ်မယ်’. ဆရာကြီး ဦးတင်မောင်ဟန်က ‘ဟေ့ကောင်တွေ မသေမချင်းမှတ်ထား..COPD မှာ Antibiotic မပေးဘဲမနေနဲ့…စာလေးတော့ဖတ်ကြပ​ါဦးကွာတဲ့” ‘နောက်..ဆေးကလေးတွေ လျှော့ထိုးကြပါ..ဆရာကြိးတို့က မတရားလုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး..မင်းတို​့ အန္တရာယ်ကျရောက်မှာစိုးလို့ပြောတ​ာပါ’ တဲ့။ ဆရာကြီး ဦးရဲမြင့်ကျော်က ‘မင်းတို့ကို လူနာက အထင်သေးအမြင်သေး ကြည့်ရင် ငါက သိပ်မခံချင်ဖြစ်တာ..ဒါကြောင့်မင​်းတို့ကို သပ်သပ်ယပ်ယပ်ဝတ်ခိုင်းတာ။ အစဉ်အဆက် စာညံ့လာကြတာ..ငါတို့လည်း ငါ့ဆရာတွေကို မမှီဘူး။မင်းတို့လည်းငါတို့ကို မမှီသေးဘူး။ ဒါက မထူးဆန်းဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီနှစ်ပို်င်း မင်းတို့ ဝတ်စားတာက လူနာတွေ အနားကပ်မခံနိုင်အောင်ဖြစ်လာတာပဲ​။ ငါတို့သင်လိုက်လို့ ဦးဖေသက်ခင်တစ်ယောက်ထွက်ရင် ငါလက်ခမောင်းထခတ်တယ်’ မှတ်မှတ်ရရ Beri Beri လက်ချာပေးစဉ်ပြောသောစကား။ ဒိုင်ဂေါက်ဆင် ဆိုးကျိုးကိုလည်း Nausea and vomitting ထည့်ရေးရင် အမှတ်က ထူးထူး ခြားခြားပေးတာလို့ ပြောခဲ့ကာသင်ခဲ့သည်။ ဆရာဦးရန်လင်းမြင့်က ‘ဟေ့ကောင်တွေရဲ့ လုပ်ကြပါဟ..နိုင်ငံခြားရောက်သွာ​းလို့ ရွှေဘုံပေါ်ရောက်သွားတာမဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာ တစ်အားကြိုးစားသွားတဲ့သူတွေပဲ ဒုက္ခမရောက်တာ။” ဆရာမ ဒေါ်အေးအေးချစ်က ‘ဟောက်စ်ဆိုတာ အငယ်ဆုံးနော်…ပတ်တူးဆိုပြီး ကျောင်းသားကြီးလုပ်နေပြီး မင်္ဂလာပါမနှုတ်ဆက်တော့ဘူးလား’ ဆိုပြီး ဟောက်စ်ဆင်းခါနီး စာမေးပွဲဖြေခါနီး ဆုံးမခဲ့သည်။ ဆရာဦးကျော်စိုးဝင်းက ‘အလကားသင်ပေးနေတာကျ ရအောင်မယူဘူး’လို့ မြည်တွန်ညည်းတွားခဲ့သည်။ ဆရာကြီး ဦးသန်းဝင်းက မှတ်မှတ်ရရ Pre-Eclampsia ကေ့စ်။ History ယူထားပြီး နားထောင်ပြီး၍ တစ်ခြားကျောင်းသားကို မေးသည်။ ကျနော်က ဝင်ဖြေသော အခါ ‘မမေးသေးရင် မဖြေရဘူးကွဲ့’ ဟု ဆုံးမခဲ့ဖူးသည်။ အဖြေတန်ဖိုးလျော့သွားတတ်ကြောင်း​ဆုံးမခဲ့သည်။ ဆရာကြီး ဦးဝင်းဖေက ‘ကလေးတို့ ကို ဆရာမေးလို့ မဖြေနိုင်ရင် စိတ်မပျက်နဲ့ဗျာ။ မင်းတို့ သိတာကို ကောက်မေးလိုက်လို့ ဆရာ လည်း ချက်ခြင်းဖြေနို်င်ချင်မှဖြေနို​င်မှာ။ ဒါပေမယ့် တတ်ရမယ့်ဟာကို တော့မေးရမယ်။ အဲ့ဒါကိုတော့ သိရမှာပေါ့ဗျာ။စာမေးပွဲဆိုတာ အချိန်တန်ရင်အောင်တာပဲ။ တတ်အောင်ဖတ်ကြကွာ။’တဲ့..အားရှိလ​ုိက်လေခြင်း။

ကျွန်တော့်ရဲ.သင်ဆရာမြင်ဆရာ…အားလုံးကို ဒီနေရာကဂါရဝပြုပါတယ် …